Derin Öney Semsettin

Kasım 2009 için Aylık Arşiv

Bugün Kurban Bayramının 3cü günüydü. Arapköy’de piknik yapmaya gittik. Sabah kalktığımızda hava biraz kapalıydı, yağmur yağar mı diye endişe ettik, ancak tüm gün boyunca parçalı bulutlu bir gün geçirdik. Hava çok sıcak olmadığı için rahatça açık havada uzun süre oturabildik.

27ci haftasında olan Oğluş‘un ilk pikniği oldu bu. Piknik sırasında birkaç kez PIT‘layan oğluşun genel olarak keyfi yerindeydi, Ebru’nun da keyfi doğal olarak yerindeydi.

Piknik’ten birkaç fotoğraf

27ci haftanın ortasından herkese kocaman bir merhaba.

Bugün Kurban Bayramı, herkese sevdikleri ile birlikte sağlıklı, mutlu ve huzurlu nice bayramlar dileriz.

Önümüzdeki ilk bayramda %50 büyüme hedefleyerek 3 kişi olarak bu mesajı yazmak istiyoruz

Görüşmek üzere,

Ferdi

Bugün Istanbul’dan Ayşe Anneannemiz ve Ömer Dedemiz geldiler. Cuma gününden beridir Istanbul’daki yoğun sisten uçak seferleri olumsuz etkilenmişti, onlarında uçuşlarının sisten etkilenmesini bekliyorduk, ancak pazar sabah kısa bir rötardan sonra sorunsuzca Kıbrıs’a geldiler.

Ana kız biraz hasret giderdikten ve yorgunluk atıktan sonra Kanatçı Haydar‘a gittik. İstanbul’da birçok kez gitmeyi planladığımız ama anneanne ve dedeyi götürmeyi bir türlü başaramadığımız Kanatçı Haydar Girne’de şube açmıştı.

Ebru daha önce Kanatçı Haydar’ın kanatlarına bayılıyordu ancak bugün her nedense acısı biraz fazla geldi ve kanatlardan yiyemedi. Belki Oğluş acılı kanat sevmedi, bakalım sevip sevmediğini önümüzdeki yıllarda anlaaycağız. Bu sebeple Ebru’ya acısız kanatlardan getirdiler.

Ancak Anneanne ve Dede kanatlara bayıldılar. Yanında Şalgamla birlikte tek kelime etmeden sessiz sedaız (nefes bile almadan) götürdüler kanatları.

Kanatçı Haydar’ın spesiyali olan Künefe ile yemeği sonlandırdık.

Görüşmek Üzere

Bugün (20 Kasım 2009) 26 hafta 3 günlük olduk. Rutin aylık kontrolümüz için doktorumuza gittik.

Oğluş‘umuzla ilgili herşey yolunda. Kilomuz 1 kilo‘ya yükseldi, kafa büyüklüğümüz, karın büyüklüğümüz ve diğer herşey olması gerektiği gibi gidiyor. Bu durmdayken boy hesaplaması yapamıyorlar maalesef.

Ultrason kontrolünde Oğluş‘un yüzünün bir kısmını gördük çünkü geri kalanı kordonu blokluyordu .

Daha sonra kısa bir süre de olsa kalp atışlarını duyduk. İlk duyduğumuza göre biraz daha yavaşlamış ve normal bir insanın kalp atışlarının hızına yaklaşıyor artık.

Oğluş‘un kalp atışlarını duymak Pıtlar kadar heyecan verici. İnsan gerçekten bir mucizeye tanık oluyor bu süreçte.

Aşağıda kontrolden birkaç kare ve kalp atışlarının duyulduğu kısa bir video var.

26ci Hafta kalp atışını izlemek ve duymak için tıklayınız.

Bugün Green Heights Park’a geldik. Ebru’nun fotoğraflarını çekerken aşağıdaki fotoğraf sanki “Anası Oğluş’u sever” gibi çıktı.